?

Log in

* * *

усю зімку
пытаўся дзед:
- ну што, ці будзем
увесну мы бульбу сеяць?
- будзем, дзеду, будзем...
прыйшла вясна
халодна
пасеялі дзеда
каму цяпер тая бульба трэба?
- дзеду мой, дзеду
дай нам усім
па восені
ураджай

***

стаміўся,
заснуў дзед
- сьпі, дзеду, сьпі
на дыбках выходжу з хаты
ціхенька-ціхенька
спускаю ў сенцах клямку
халодная лазьня за поплавам
чорнай гарой
па-над маладой травой
дзьмухаўцы ў ёй зоркамі
пакуль яшчэ жоўтыя
але ўжо цягнуцца ў неба
на даляглядзе пасярод поля
стаіць курган парослы хвоямі
ў іхных галінах вецер
сьпіць
на бляшанай шыльдзе
на абцясаным дрэўцы
чытаю
сваё імя
і сваё прозьвішча
...
знацца, пачаў, браткі-сёстры, ужо парадкам даўно,
дык вось, што выходзіць:




Клайв Стэйплз Льюіс



Кніга першая

Леў, Вядзьмарка і старая шафа



Раздзел другі

Што было ў шафе


- Добры вечар! – павіталася Люсі. Але фаўн так старанна ўзяўся збіраць свае скруткі, што нічога не адказаў, пакуль ўсе іх не падабраў. Тады ён галантна ёй пакланіўся і прамовіў:
- Добры, добры вечар! Вы мне даруйце за дзёрзкасць, але ці не памыляюся я: вы – Дачка Евы, правільна?
- Я Люсі, - адказала дзяўчынка, не зусім разумеючы пытання.
- Але, прабачце, вы… як жа гэта завецца… вы дзяўчынка? – перапытаў фаўн.
- Самая сапраўдная, - адказала Люсі.
- Значыцца, вы – чалавек?
- Канечне, - усё яшчэ не разумеючы яго, адказала Люсі.
­- Так, так, та-а-ак, - працягнуў фаўн. – Даруйце мне, дурню. Раней мне ніколі не прыпадала бачыць сына Адама або дачку Евы. Які шанцунак! Як бы гэта сказаць… - тут ён змоўк, быццам хацеў дадаць нешта яшчэ, але раптам забыў. – Які шанцунак! Які шанцунак! – толькі паўтарыў ён. – Дазвольце прадставіцца. Мяне зваць Тумнус.
- Рада з вамі пазнаёміцца, містэр Тумнус, - адказала Люсі.
- А магу я спытаць у вас, О Люсі, дачка Евы, - пацікавіўся фаўн, - якім чынам вы трапілі ў Нарнію?
- А што такое Нарнія? – спытала дзяўчынка.
- Нарнія – гэта наша краіна, - адказаў фаўн, - вось яна, пачынаючы ад ліхтарнага слупа і аж да слаўнага замка Кэр-Параваль на ўсходнім узбярэжжы. Дык вы што, прышлі сюды з захаду, з тых дрымучых лясоў?
- Я? Ды не, я прыйшла з шафы, з пустога пакоя, - адказала Люсі.
- Праўда?! - меланхалічна працягнуў Містэр Тумнус, - калі б я лепей вучыў геаграфію ў школе, то без сумневаў ведаў бы, дзе знаходзяцца гэтыя дзіўныя краіны. Эх, цяпер не навярстаеш ужо.
- Ды гэта ніякія не краіны, - амаль засмяялася Люсі. - Гэта зусім тут, блізка... хаця, можа і не... бо там цяпер лета.
- А ў нас у Нарніі з няпомных часоў зіма, - сумна ўздыхнуў фаўн. - Таму, калі мы будзем і далей стаяць на снягу, то абое прастудзімся. Шаноўная дачка Евы з далёкай краіны Шаф, са светлага горада Пусто-дэ-Пакою, дзе вечна пануе лета. Ці не жадаеце завітаць да мяне на кубачак гарбаты?
- Вялікі вам дзякуй, містэр Тумнус, - адказала Люсі. - Але ці здолею я пасля знайсці дарогу назад?
- О, ды тут зусім недалёка, - запэўніў яе фаўн. - У мяне там цёпла, агонь у каміне, сардзіны з грэнкамі і смачны торт.
- Дзякуй за запрашэнне, - пагадзілася Люсі. - Толькі не надоўга.
- Выдатна, дачка Евы! Калі ты возьмеш мяне пад руку, мы разам схаваемся пад парасонам. Нам туды. Ну што, хадзем.
І Люсі смела пайшла Чытаць далей...Collapse )

цэтлікі:

сонца ўзыдзе!

самотная чайка на адной лапцы
стаіць на парапеце сьвіслачы
вецер сьвічша й
мужык у вязанай шапцы
што ідзе міма, кідае недапалак
дакурыць вецер кідаецца
чайка бедная ледзь ня ўпала

на нябачных мыліцах
калдыбае неба
раз-пораз спыніцца
і ганебна нейк
пазірае

сьнег
сілы волі ня мае
хлюпае пад падэшвамі
злыдзень

буду лепшым і
сонца ўзыдзе :)

!

сьвет падзелены на 4 часткі
усюды пасткі між імі масткі
компас паказвае без сумневаў
туды дзе ты

* * *

калі птушкі кідаюць
свае гнёзды
і адлятаюць

дрэвы вераць -
яны паляцелі ў вырай
і не сумуюць

усю зіму
яны жывуць
надзеяй

але ня ўсе
кідаюць свае гнёзды
дзеля таго
каб вярнуцца з выраю

* * *

цягнік спыняецца нечакана
пасярод поля
сонца
дагарае паволі
на кончыках яго валасоў
за вакном
абшарпаная сцяна
нейкі будынак
стары ня вельмі
дрэмле

раптам

нібыта чайка
выкідваецца з вакна -
насыпка
у руцэ -
з рукі
вырываецца
белымі крыламі
адчайна
паветра драпае

будынак дрэмле
краты
на яго вачах

Частка 23. Глінда здзяйсняе Даротчына жаданне (урывак)


- Твае Срэбныя Чаравічкі перанясуць цябе праз пустыню, - адказала Глінда. ¬– Няўжо ты ня ведала пра іх чароўную сілу? Ты б здолела вярнуцца назад да цёткі Эмы яшчэ ў той жа ж дзень, калі патрапіла ў нашу краіну.
- Але тады б я ніколі не атрымаў сваіх цудоўных глуздоў! – ускрыкнуў Страшыдла. – Я так бы і застаўся вісець пасярод кукурузнага поля да канца жыцця!
- А я б не атрымаў такога цёплага сэрца, - сказаў Жалезны Дрывасек. – І так бы і стаяў заіржавелы пасярод лесу пакуль стаіць гэты свет.
- А я б назаўсёды так і застаўся баязліўцам, - зазначыў Леў, - і нікто са звяроў у лесе ніколі б не сказаў мне добрага слова.
- Усё гэта праўда, - пагадзілася Даротка. – І я таксама вельмі рада, што змагла вам нечым дапамагчы, даражэнькія мае сябры. Але цяпер вашыя жаданні здзейсніліся і кожны з вас мае сваё валадарства, і я магу нарэшце вярнуцца дадому.
- Срэбныя Чаравічкі надзеленыя магутнай сілай, - сказала Добрая чараўніца. – І адно з самых дзівосных цудаў, якое яны могуць зрабіць, гэта перанесці цябе куды заўгодна ўсяго за тры крокі, так што і вокам не паспееш мігнуць. Усё што трэба табе зрабіць – гэта тройчы цокнуць абцасам аб абцас і загадаць чаравічкам, куды ты хочаш патрапіць.
- Калі гэта так проста, - узрадвалася Даротка, - я зараз жа папрашу іх перанесці мяне дамоў.
Яна падбегла да Льва, абхапіла рукамі ягоную вялікую грыву Льва і пацалавала, пяшчотна гладзячы яго па галаве. Затым яна пацалавала Жалезнага Дрывасека, які тут жа ж разрыдаўся самым небяспечным для сваіх сушчэпаў чынам. Страшыдлу ж цалаваць яна не стала, а моцна абняла, прыціснуўшыся шчакой да ягонага мяккаяга, набітага саломай цела, і зразумела, што сама плача, разумеючы, што больш ніколі не ўбачыць сваіх любых і надзейных сяброў.
Добрая Глінда ўстала са свайго пасаду і спусцілася ўніз, каб таксама пацалаваць дзяўчынку на развітанне, і Даротка многа падзякавала ёй за ўсю тую дабрыню і любоў, якой яна абдарыла яе і ейных сяброў.
Нарэшце Даротка ўрачыста ўзяла на рукі Татосіка і, ячшэ раз з усімі развітаўшыся, тройчы цокнула пяткамі і прамовіла:
- Аднясіце мяне дамоў, да цётачкі Эмы!
І ў тое ж імгенне яе ўзняло ў паветра і панесла наперад, ды так хутка, што яна нічога не бачыла і не чула, акрамя свісту ветра.
Срэбныя Чаравічкі зрабілі роўна тры крокі і спыніліся, але так раптоўна, што яна некалькі разоў перакулілася праз галаву па па зялёнай лугавіне.
Ачомаўшыся, яна села і агледзелася.
- Божачкі! – усклікнула яна радасна.
Яна сядзела пасярод бяскрайняга канзаскага стэпу, а акурат перад ёй была ферма дзядзечкі Генры і новы дом, які ён паставіў пасля таго, як стары знесла віхраслупам. Тут жа, у двары ля хлява цяпер даіў карову і сам дзядька Генры. Пазнаўшы родны дом, Татосік саскочыў з Даротчыных рук і, зацята гаўкаючы, кінуўся на двор.
Даротка паднялася на ногі, і толькі цяпер заўважыла, што стаіць у адных шкарпэтках. Срэбныя Чаравічкі, відаць, зваліліся, пакуль яна ляцела, і назаўсёды згубіліся ў пустыні.


Частка 24 (апошняя). Родны дом


Цётачка Эма толькі што выйшла з дому, каб паліць кабачкі, калі, зірнуўшы ў поле, убачыла, што насутрач ёй бяжыць Даротка.
- Мая ты любачка! – радасна закрычала яна, моцна сціскаючы дзяўчынку ў абдымках і шчодра пакрываючы ейны твар пацалункамі: - Дзе ж ты ўвесь гэты час была?
- У Чароўнай Краіне Оз, цётачка, - адказала Даротка, - і Татосік са мной быў. О! цётачка Эма! Як жа ж я рада, што я зноў дома!


Just did it!


папярэднія ўрыкі перакладу:
Чараўнік краіны Оз. Частка 1. Віхраслуп
Чараўнік краіны Оз. Частка 12. Пошукі Злой Вядзьмаркі (урывак)

справядлівасць?

"Скульптор Виктория Соломонович специализировалась на создании гипсовых скульптур Павлика Морозова, которые в массовом порядке устанавливались в парках. У одного из гипсовых Морозовых подвёл каркас и он обрушился на своего скульптора, убив её гипсовым горном"