Байцоўскі Клуб. Разьдзел 9

     Тайлерава сьліна рабіла дзьве рэчы. Яна ўтрымлівала драбочкі шчолаку, пакуль той прапякаў мне руку – гэта раз. І шчолак апякае толькі ў сумесі з вадой – гэта два. Або сьлінай.
     – Гэта хімічны апёк, – кажа Тайлер. – Табе будзе так балюча, як ніколі яшчэ не было.
     Шчолакам можна прачышчаць трубы.
     Заплюшчы вочы.
     Паста з вады й шчолаку можа прапаліць алюміневую патэльню.
     Сумесь шчолаку й вады расшчапляе драўляную лыжку.
     Зьмешаны з вадой, шчолак награецца да двухсот градусаў. Награецца й апякае мне руку. Нашыя рукі – на маіх штанах, запэцканых крывёю, Тайлер сьціскае мае пальцы. Кажа, каб я засяродзіўся, бо гэта найважнейшы момант у маім жыцьці.
     – Бо ўсё, што было дагэтуль – гісторыя, – кажа Тайлер, – і ўсё, што будзе пасьля – таксама.
     Найважнейшы момант у маім жыцьці.
     Шчолак зьбіраецца дакладна ў форму Тайлеравага пацалунку, як вогнішча, або кляйно, або аварыя ядзернага рэактару на маёй руцэ, у самым канцы доўгай-доўгай дарогі ў мяне ўваччу, на многія мілі наперад. Тайлер кажа, каб я вярнуўся й заставаўся зь ім. Я адчуваю, як мая рука робіцца ўсё меншай, зьнікае ў канцы дарогі.
     Уяві – агонь усё яшчэ гарыць, хаця ўжо зьнік з далягляду. Захад.
     – Вярніся й засяродзься на болю, – кажа Тайлер.
     Гэта як медытацыя ў ГПП.

     І ня думай думаць пра слова “боль”.
     Калі медытацыя дзейнічае супраць раку, спрацуе і тут.
     – Глядзі на руку, – кажа Тайлер.
     Ты не глядзіш на руку.
     Ты ня думаеш пра словы “апёк”, “плоць”, “тканка” ці “абвугленьне”.
     Ты ня чуеш свайго плачу.
     Мэдытацыя.
     Ты ў Ірляндыі. Заплюшчы вочы.
     Лета. Ты толькі што скончыў коледж. Ты п’еш ў пабе, надалёк ад замка, да якога штодня прыходзяць аўтобусы, набітыя амерыканскімі й ангельскімі турыстамі, што едуць пацалаваць Бларні Стоўн.
     – Не супраціўляйся, – кажа Тайлер. – Дзе мыла – там і чалавечыя ахвяры.
     Ты выходзіш з пабу ў людзкой плыні, крочыш маўклівымі мокрымі вуліцамі з нанізанымі на іх, як пацеркі, аўтамабілямі. Толькі што прайшоў дождж. Ноч. І вось перад табой Бларністоўнскі замак.
     Знутры замак увесь прагніў, ты караскаесься каменнымі сходамі, цемра вакол з кожным крокам робіцца ўсё гусьцейшай. Усе караскаюцца па сходах ўверх, моўчкі, ахопленыя маленькім бунтарскім парывам.
     – Слухай сюды, – кажа Тайлер. – Расплюшчы вочы.
     – У старажытнасьці, – працягвае ён, – чалавечыя ахвяры прыносіліся на пагорку ля ракі. Тысячы ахвяраў. Слухай сюды. Пасьля целы спальваліся на пахавальным вогнішчы.
     – Можаш плакаць, – кажа Тайлер. – Можаш пайсьці ў ванну й патрымаць руку пад кранам, але сьпярша ты павінен зразумець, што ты дурань і ты памрэш. Глядзі на мяне.
     – Аднойчы, – працягвае Тайлер, – ты памрэш. І пакуль ты гэтага не зразумееш, ты мне не патрэбны.
     Ты ў Ірляндыі.
     – Можаш плакаць, – кажа Тайлер, – але кожная сьляза, што патрапіць на драбінку шчолаку ў цябе на руцэ, будзе роўная цыгарэтнаму апёку.
     Медытыцыя. Ты ў Ірляндыі. Лета. Ты толькі што скончыў коледж. І, мабыць, тады табе ўпершыню захацелася анархіі. Яшчэ задоўга да знаёмства з Тайлерам Дэрдэнам, задоўга да таго, як ты ўпершыню памачыўся ў падгузьнік, ты ўжо ведаў пра маленькія бунтарскія парывы.
     У Ірляндыі.
     Ты стаіш на пляцоўцы на даху замка.
     – Мы можам нейтралізаваць апёк воцатам, – кажа Тайлер, – але сьпярша ты павінен ад усяго адмовіцца.
     Пасьля таго, як сотні людзей былі прынесеныя ў ахвяру й спаленыя, кажа Тайлер, з алтара на пагорку ўніз, да ракі, пацяклі мутныя белыя выдзяленьні.
     Сьпярша ты павінен апусьціцца на самае дно.
     Ты – на пляцоўцы на даху замка ў Ірляндыі. Вакол цябе, за краямі пляцоўкі, – бяздонная цямрэча, а неперадзе, на адлегласьці выцягнутай рукі – скала.
     – Год за годам, – кажа Тайлер, – пахавальнае вогнішча паліваў дождж, год за годам спальваліся людзі, і дажджавая вада прасочвалася праз попел, каб злучыцца з шчолакам, шчолак зьмешваўся з таплёным тлушчам ахвяраў, і мутныя белыя цуркі мыльнага раствору сьцякалі з-пад алтара, сьцякалі з пагорка, уніз у раку.
     Ірляндцы вакол, ахопленыя маленькім бунтарскім парывам, падыходзяць да краю пляцоўкі, становяцца на краі бяздоннай цямрэчы й сікаюць.
     Яны кажуць, давай, пасікай сваёй крутой амэрыканскай мачой, ярка-жоўтай і багатай на вітаміны. Багатымі й дарагімі адкідамі.
     – Гэта найважнейшы момант у тваім жыцьці, – кажа Тайлер, – а ты ўцякаеш і прапускаеш яго.
     Ты ў Ірляндыі.
     Ах, пайшло. Ах, так. Так. Ты ўдыхаеш аміяк і дзённую норму вітаміна В.
     І калі пасьля тысячагодзьдзяў забойстваў і дажджоў, кажа Тайлер, старажытныя людзі мыюць вопратку ў рацэ, яны бачаць, што калі мыць у тым месцы, куды сьцякала мыла, вопратка робіцца чысьцейшай.
     Я мачуся на Бларні Стоўн.
     – О, Божа, – кажа Тайлер.
     Я мачуся ў штаны – чорныя, у корках крыві, – якія мой бос цярпець ня можа.
     Ты ў арэндаваным доме на Пэйпэр-стрыт.
     – Гэта нешта значыць, – кажа Тайлер.
     – Гэта – знак, – кажа ён. Тайлер ведае шмат карыснага. Культуры, якія ня ведалі мыла, кажа Тайлер, мылі вопратку й валасы ўласнай і сабачай мачой – бо ў ёй ёсьць аміяк і мачавая кіслата.
     Я адчуваю пах воцату, і пажар у канцы дарогі на маёй руцэ зьнікае.
     Я адчуваю пах шчолаку, які апякае павуціньне маіх венаў, шпіталёвы пах мачы й воцату, ад яго цягне на ваніты.
     – Яны правільна зрабілі, што забілі ўсіх тых людзей, – кажа Тайлер.
     Рука пачырванела й распухла, і зьзяе адбіткамі вуснаў ў дакладнай форме Тайлеравага пацалунку. І вакол пацалунку – там-сям цыгрэтныя апёкі чыіхсьці сьлёзаў.
     – Расплюшчы вочы, – кажа Тайлер. У яго на вачах блішчаць сьлёзы. – Віншую. Цяпер ты на крок бліжэй да дна.
     – Ты павінен ведаць, – кажа Тайлер, – што першае мыла было зроблена з герояў.
     Падумай пра тэставаньне новых прадуктаў на жывёле.
     Падумай пра малпаў, якіх запускаюць у космас.
     – Калі б яны не пакутвалі, не памерлі, не былі прынесеныя ў ахвяру, – кажа Тайлер, – у нас бы нічога не было.